อันที่จริงผมรู้จักวงภูมิจิต มาตั้้งแต่งาน Live in a day ครั้งที่ 1 ผ่านแผ่นวีซีดีที่แถมมาจากหนังสือ วงหลายวงในแผ่นนั้นถือเป็นความตื่นตาในยุคนั้นมากนะครับ ถ้าคุณได้เห็นติ๊ก วง playgorund กระโดดถีบแหวกอากาศกลางคอนเสิร์ต หรือ ได้ฟังเพลงสนุกๆของ bluedock คุณจะรู้ได้ว่านี่คือ era ใหม่ของวงการเพลงไทยมาก (กรุณาอย่าเทียบกับของฝรั่งนะครับ)

ภูมิจิต เป็นหนึ่งในวงดนตรีเหล่านั้น ผมจำวงนี้ได้เพราะ 1.นักร้องนำร้องเพลงตาปรือจนเหมือนจะหลับอยู่แล้ว 2. หรือที่ตาปรือเพราะว่าเมากัญชา 3. นักร้องนำกระโดดไปมาและไปกดคีย์บอร์ดเล่นซะอย่างนั้น

ตอนนั้นไม่รู้หรอกว่ามันคือ เพลง รอผลเอนท์, มากมายก่ายกอง และ ไม่เป็นดั่งฝัน

ด้วยกระบวนการ natural selection ทำให้วงภูมิจิตเป็นวงเดียวที่ผมอยากจะไปซื้อแผ่นซีดีมาฟัง แต่ก็ค้นพบว่าหาซื้อไม่ได้ คืออาจจะมีขายแต่ผมหาไม่เจอว่ะพี่ ต้องอาศัยเปิดวีซีดี Live in a day แผ่นนั้นดูวนไปวนมา (ฟังแต่ท่อนฮุค) หรือดูแผ่นวีซีดีคอนเิสิร์ตโคตรอินดี้ หรือไม่ก็ต้องไปนั่งฟังเขาร้องตามงานคอนเสิร์ตเอา

และแล้วผมก็ได้ฟังวงภูมิิจิตขึ้นเล่นอีกครั้งในงานแฟตเฟสติวัลครั้งที่ 3 ผมมานั่งรอดูเขา ข้างๆคนที่ชื่อพุฒิยศ ผมอยากแง้มปากถามว่าพี่ครับจะซื้อแผ่นพี่ได้ที่ไหน ก็ไม่กล้าอีก สรุปวันนั้นก็นั่งดูเขาขึ้นไปกระโดดไปมาบนเวทีอีกครั้ง

บุญพาวาสนาส่ง ผมเจอคุณพุฒิยศอีกครั้งที่งาน SOI MUSIC ที่มีวงญี่ปุ่นชื่อคอเนเลียสที่ผมฟังไม่รู้เืรื่องและปวดหูชั้นในมาก ครั้งนี้ผมเดินไปคุยกับเขาและถามว่าเมื่อไรแผ่นจะออก

ผมเจอคุณพุฒิยศอีกครั้งที่คอนเสิร์ตที่สามย่าน ผมถามเขาว่าเมื่อไรแผ่นจะออก

(หลังจากนั้นก็อีกหลายที่ เหมือนเราถูกเซ็ตให้มาเจอกัน) และผมก็ถามว่าเมื่อไรแผ่นจะออก

แล้วแผ่นก็ไม่ออก จนไปพบกับแผ่น EP จากพี่ที่ออฟฟิศอะเดย์คนหนึ่งซึ่งมีแผ่นวงนี้ทุกแผ่น และผมก็เจอพุฒิยศอีกครั้งที่ออฟฟิศอะเดย์ (ถูกเซ็ตมาให้เจอชัดๆ) ผมบอกเขาว่า 'พี่ ผมต้องขออนุญาตเบิร์นแผ่นพี่ไว้นะ เพราะมันหาซื้อไม่ได้แล้ว' เขาบอกว่า 'เออ ได้ ปล่อยโหลดไปเลย'

(หากเป็นปัจจุบันกาล เขาคงไม่พูดแบบนี้ 555 และถึงเขาไม่พูด ก็คงถูกปล่อยโหลดอยู่ดี)


-----------------------------------------------------------

มาเจออีกทีในหลายปีถัดมา ก็พบว่าเขาจะออกอัลบั้มแล้วกระมัง มีเพลงใหม่มาแล้วชื่อ NEW WORLD ORDER อะไรนี่แหละ สิ่งที่ดีใจคือ วงนี้ยังไม่ตายว่ะ ตลกจัง วงอื่นเขาไปกันหมดแล้ว (ทั้งในแง่ ไปมีชื่อเสียง และไปทำมาหากินอย่างอื่นแล้ว)

ช่วงนั้นได้ยินว่ามีคนชื่อ พัชร กำลังทำสารคดีเกี่ยวกับวงนี้อยู่ ได้ดูใน YOUTUBE ผมอยากดูเป็นพิเศษเพราะว่าผมอยากรู้ว่าปัจจุบันวงภูมิจิตเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง

เจอพัชรครั้งแรกที่งานแฟต เฟสติวัลครั้งที่ 6 ผมไม่รู้จักพัชร แต่พัชรทักผมก่อนที่บูทขายซีดีวง ภูมิจิต ในเวอร์ชั่นอัลบั้มเต็ม ผมไม่ได้ซื้อแผ่นวงภูมิจิต ณ ตรงนั้นหรอก (แม้ว่าพัชรจะชวนซื้ออย่างจริงจัง) เนื่องจาก ผมฟังเพลง NEW WORLD ORDER แล้วรู้สึกว่า ทำไมมันไม่เหมือนเพลงตอนยุคแรกๆของเขา ทำไมเป็นเพลงการเมืองไปแล้ว เกิดอารมณ์ไม่ชัวร์

แต่ท้ายสุดก็ไปซื้อเอาทีหลัง และผมพบว่าผมได้เพลงยุคเก่าของเขามาอยู่ในมือทั้งหมดแล้ว เพราะเพลงในยุคแรกของเขาทั้งหมด (รอผลเอนท์, มากมายก่ายกอง, ไม่ไปดั่งฝัน) มารวมกันอยู่ในอัลบั้มนี้ในเวอร์ชั่น remaster ใหม่
หลังจากลองฟังแล้ว ผมก็รู้สึกดีกับ NEW WORLD ORDER มากขึ้น แต่ท้ายสุดแล้วเพลงที่ผมชอบๆนั้นก็เป็นเพลงจากยุคแรกของเขาอยู่ดีหนา ส่วนเพลงที่แต่งมาใหม่ผมชอบบางเพลง เช่น น้ำตาช้าง , ทุกวันนั้น โดยรวมก็คือฟังได้ทุกเพลง (แต่อาจจะ skip เพื่อฟังเพลงยุคเก่ามากกว่า) 

ฟังไปได้หลายเดือนจึงหยุดพักการฟังไป ตามธรรมชาติของการฟังเพลงของข้าพเจ้า


-----------------------------------------------------------

ผมดูหนังเรื่อง 'แพรว' อยู่ที่ TK PARK หนังเกี่ยวกับบทสนทนาทางโทรศัพท์ระหว่าง พัชร และ เพื่อนหญิงคนหนึ่งของเขา กำลังพูดถึงความสัมพันธ์ของตัวพัชรและผู้หญิงชื่อ แพรว ซึ่งเธอกำลังเคลื่อนไหวทับซ้อนกับเสียงของเขา

หนังเดินไปถึงกลางเรื่อง แล้วเพลง 'ทุกวันนั้น' ของภูมิจิตก็ดังขึ้น อืม ขนลุกดีนะ และวันนั้นผมก็ชื่นชมพัชรไปกลางห้องฉายใน TK PARK หากหนังเรื่องนี้จะไปได้อีกไกลก็ไม่แปลก เพราะมันพอดีๆกันระหว่าง แมส กับ อินดี้ (เล่าเนื้อหาแบบแมส ด้วยวิธีการของอินดี้) ว่าง่ายๆคือ ป๊อปแต่แปลก

หลังจากหยุดจากการฟังเพลงของภูมิจิตไปพักใหญ่ ช่วงเดือนที่แล้ว ก็หยิบมาฟังใหม่อีกครั้ง เพราะอยากฟังเพลง ทุกวันนั้น แบบเวอร์ชั่นไม่มีภาพ

การได้ฟังเพลงทั้งอัลบั้มนี้อีกครั้งในมุมมองที่ทิ้งห่างออกมาจากการฟังครั้งแรก (ครั้งนี้ถ้าเป็นมุมกล้อง ต้องเรียกว่า bird's eye view) ก็ได้เห็นบางอย่างในเพลงภูมิจิตมากขึ้น

บางเพลงของภูมิจิตกำลังเล่าเรื่องเหมือนหนัง เช่นเพลง รอผลเอนท์ หรือ เพลง ไม่เป็นดั่งฝัน นี่ชัดมาก (โดยเฉพาะท่อนฮุคตอนท้ายๆของเพลง เสียงกีตาร์นี่กำหนดทิศทางเรื่องเลย) มากเสียจนเวลาผมฟังผมเห็นเป็นภาพ เห็นเป็นองค์ 1 องค์ 2 องค์ 3 บางท่อนบางจังหวะเหมือนมีการจัดแสงเล่นไลท์ติ้งด้วยซ้ำ จนดูคล้ายวงนี้กำลังเล่าหนังสั้นออกมาเป็นเพลง และเพลงอย่าง ทุกวันนั้น ก็เป็นเพลงที่เอื้อต่อการทำหนังสั้นมากๆ เพลงหนึ่ง

จำได้ไหมว่ามีช่วงหนึ่งที่หนังสั้นทุกเรื่องใช้เพลง Happines is ของโมเดิร์นด็อก นั่นแหละ เพลง ทุกวันนั้น ของภูมิจิตก็อยู่ในเคสนี้ มันเป็นเพลงที่เน้นบรรเลงมากกว่าพูด ดนตรีของเพลงนี้ทำให้หัวเราเตลิดเป็นภาพได้หลายๆแบบ แถมเล่าเป็นเรื่องได้อีกต่างหาก (ตัวอย่างที่ดีอีกวงคือ Goose ที่มักจะให้ภาพได้) เพลงบรรเลงบางเพลงมันเหมือนเอื้อต่อการสร้างเนื้อเรื่องในหัวเราจริงๆนะครับ ไม่ได้จะทำกันได้ทุกเพลง อย่าง Happiness is กับ ทุกวันนั้น นี่เสียงกีตาร์นี่ช่วยสร้างเรื่องมากๆ

และถ้าเพลงนั้นมันไปอยู่กับเรื่องที่ถูกต้อง (ในกรณีที่เพลงนั้นไม่ได้ถูกแต่งมาเพื่อหนังโดยเฉพาะ) มันจะเป็นความลงตัวพอดีและเกิดขึ้นได้ยาก เหมือนผู้หญิงและผู้ชายมองหน้ากันและกันในแว่บหนึ่งของการเดินผ่านไปมา และหลังจากนั้นต่างคนต่างรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกเหว

ภาพความสุขของแพรว เสียงของพัชร และ เพลงทุกวันนั้น จึงไปกันได้ทั้งหมดโดยไม่ต้องสงสัย มันเกิดมาเพื่อกันและกันทั้งภาพ เสียง และดนตรีประกอบ หนังเรื่องอื่นเอาเพลงนี้ไปใช้ยากแล้วล่ะครับ เพราะภาพมันล็อคแบบนี้มาแล้ว (ตัวอย่างที่ดีที่สุดคือหนังสั้นเรื่อง เวลาแห่งความสุข ของพัชรเองนั่นแหละ ที่ทำให้รู้ว่าเพลงนี้มันจะไม่เวิร์คอีกแล้วกับหนังเรื่องอื่น)

ผมก็ไม่แน่ใจว่าผมกำลังเขียนถึงอะไรกันแน่นะ เขียนถึงหนังเรื่องแพรว หรือพัชร หรือวงภูมิจิต เอาเป็นว่าไปๆมาๆ สามองค์ประกอบนี้ยังคงติดอยู่ในหัวผมมาจนข้ามปี (ผมดูแพรวครั้งแรกราวๆกลางปีกระมัง) จนรู้สึกว่าเขียนออกมาสักหน่อย ก็ดีไม่น้อย

edit @ 11 Jan 2009 12:20:35 by visuallyyours