เมื่อปีก่อนมีโอกาสได้ไปตัดหนังให้ โอม และ นัท สองเด็กม.3 ที่ได้ทำสารคดีข้างบ้านของไบโอสโคป มีโอกาสคลุกคลีกับมันเกือบ 1 ปี ด้วยความบ้าบอและด๊องแด๊งของไอ้สองหน่อนี้ ทำให้ข้าพเจ้าต้องวนเวียนอยู่กับฟุตเทจจำนวนมาก และ ต้องประสบพบเจอกับพฤติกรรมมากมายของเพื่อนๆที่เดินผ่านไปผ่านไป พูดไปพูดมา รำไปรำมา อยู่ในม้วนเทป จนเกิดความรู้สึกว่า เมื่อไหร่แม่งจะจบซะที เบื่อตัดแล้ว แต่สุดท้ายโอมและนัทก็สามารถฟันธงคัทติ้งที่ตัวเองต้องการได้ ภารกิจของข้าพเจ้าจึงเสร็จสิ้นเพียงเท่านั้น

ตัดเสร็จ เวลาผ่านไป หนังฉายประกวด จนกระทั่งวันนี้ที่หนังลงแผ่นดีวีดีไปแล้ว ข้าพเจ้ารู้สึกว่าสารคดีเรื่องนี้ยังไม่จบ เพราะว่า น้องๆเพื่อนของโอมและนัท ยังคงเดินสวนไปมากับเราในที่ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ซูเปอร์มาร์เก็ต รถไฟฟ้า(อันนี้บ่อย) งานหนังสือ ฯลฯ คงเป็นเพราะมีโอกาสไปละแวกโรงเรียนของมันบ่อยด้วย

ตลกดี เวลาเจอแต่ละครั้ง เด็กแต่ละคนจะมีพัฒนาการไปเรื่อยๆ น้องผู้หญิงบางคนเราเห็นเขาตั้งแต่แฟนคนที่หนึ่ง แฟนคนที่สองของมัน เจออีกที มันเปลี่ยนแฟนอีกแล้ว , น้องบางคนก็โตเป็นสาวแล้ว (ช่วงเปลี่ยนผ่าน ม.ต้น ไป ม.ปลาย) แตกต่างจากในฟุตเทจมากมาย น้องบางคนไปเป็นเด็กเตรียม และ น้องอีกหลายคนที่เพิ่งเคยเห็นตัวจริงๆ โอ้ มันตัวเตี้ยกว่าในฟุตเทจอีกว่ะ สำหรับคนที่ดูแล้ว คงจะจำไอ้น้องตี้สุดซวย (เอ๊ะ ถือว่าเขาซวยรึเปล่า โอม 555 ) พระเอกประจำเรื่องได้ คนนี้ล่าสุด ขณะที่ไปลองกล้องถ่ายรูปรับปริญญาที่มหาลัย ปรากฎว่าแม่งเดินเข้าเฟรมกล้องมาเลย เห็นเต็มๆ โคตรหลอน 555

รู้สึกว่าสารคดีเรื่อง รักในวัยเรียน ยังคงดำเนินต่อไป แต่คราวนี้มาในแบบ real time เพราะตัวละคร (ขอใช้คำว่าตัวละคร เพราะคิดว่า สารคดี ก็เรื่องแต่ีงที่จริงมากกว่าปกติ) ในหนังสามารถเดินเฉียดไปมากับเราได้จริงๆ เหมือนหนังและความจริงมันมา overlap กัน ทุกครั้งที่เราเจอน้องพวกนี้ เราจะรู้สึกว่าเรา 'รู้จัก' เขามากๆ แต่เขากลับไม่รู้จักเราเลยแม้แต่น้อย

เป็นฟีลประหลาดๆที่น่ารื่นรมย์ดีนะ

ป.ล. ถึงโอมและนัท หากผ่านอ่านมาเจอ ยังคิดถึงน้องๆเสมอ วันนี้เจอไอ้น้องหัวหน้าห้อง (ภาพแรก) ในรถไฟฟ้า เลยคิดถึงขึ้นมาน่ะ

edit @ 9 May 2008 21:57:00 by visuallyyours